سبک ادبی دکتر شریعتی(2)

3-6-2- شريعتي و اخوان ثالث

شريعتي علاقه‌ي خاصي به شعر نو و به ويژه سروده‌هاي اخوان‌ثالث داشت‌ و در نوشته‌ها و سخنراني‌هاي خود بسيار از آن‌ها استفاده مي‌كرد. هر چند خراساني بودن هر دو در اين علاقه بي‌تأثير نبوده ولي يدالله قرايي، دوست مشترك اخوان و شريعتي خود را واسطه‌ي  اين آشنايي مي‌شمارد و چنين مي‌نويسد: «دكتر شريعتي را من با شعر نو آشنا كردم  و او پس از شنيدن و خواندن شعرهاي اخوان‌ثالث، چنان دلبسته شد كه خود به سرودن شعر نو اقدام كرد. شريعتي بي‌قرار ملاقات با اخوان بود و هميشه در سخنراني‌هاي خود از شعر اخوان استفاده مي‌كرد» (قرايي، 1370، ص92).

شريعتي - كه مسؤول انجمن ادبي دانشجويان دانشگاه مشهد بود ـ در دانشگاه و نيز در محافل ادبي مشهد به ويژه محفل ‌ادبي «پيكار» كه در منزل فخرالدين حجازي برگزار مي‌شد، به عنوان مبلغ مستعد شعر نو، حاضران را عميقاً تحت تأثير قرار مي‌داد. او اغلب در اين جلسات به قرائت و تحليل اشعار اخوان‌ثالث مي‌پرداخت‌. حتي شفيعي كدكني به ‌ياد مي‌آورد كه پس از بحث‌هاي طولاني و مهيج در محفل ادبي پيكار، اين شريعتي بودكه او را به شعر نو علاقه‌مند ساخت‌ (رهنما، 1381، صص121-120).

اخوان‌ثالث در مورد تأثير اشعارش بر شريعتي مي‌نويسد:

---

برگرفته از:پایان نامه کارشناسی ارشد مریم حقی دانشجوی دکتری ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان   (عنوان پایان نامه:سبک نثر ادبی دکتر شریعتی)

کتاب سعدی شیراز

 

شرور و رهزن و غماز گشته سر تا پا                       نیاز آر که او ناز گشته سر تا پا

ز خط سبز لبش راه تا خدا دارد                              سکوی مبدا پرواز گشته سر تا پا

به شور و جلوه گری بلبلی است پا تا سر            به صید جان جهان باز گشته سر تا پا

صدای دلکش او کوه را به رقص آرد                   نوا و دشتی و شهناز گشته سر تا پا

ز هر صفت که بخواهی در او مثالی هست              کتاب سعدی شیراز گشته سر تا پا

به چهره یوسف وکف موسی است و دم عیسی         ظهور خانۀ اعجاز گشته سر تا پا

ز گیسوی سیه مشک و عنبر آگینش                   شب فراق وی ابراز گشته سر تا پا

نگه به قامت ما عاشقان نما که به ما                  هلال ماه غم احراز گشته سر تا پا

به سوی سجده گه تاق ابرویش "سرخوش"            نیاز آر که او ناز گشته سر تا پا

 

 این غزل را از سال گذشته تا به حال شنیده اید ولی این دفعه می خواهم که نقدش کنید البته اینکه زبانش قدیمی است را چندین بار گفته اید .          

استاندارد

اندر ایران ای عزیزان کار استاندارد هست

کارهای مردمان سرشار استاندارد هست

چون به صنعت اندر ایران با تحقق بنگری

در تمامی امور ابزار استاندارد هست

اندر ابزارات تولید وطن هم جان من

مته و پیچ گوشتی و آچار استاندارد هست

گر به امر ساخت و سازش نظر داری ببین

هم در وهم سقف و هم دیوار استاندارد هست

ور به قیمت ها و افت و خیز آن کردی نگاه

لاجرم فهمیده ای بازار استاندارد هست

چون به شعر و شاعری در این زمانه بنگری

نزد شاعرهای نو اشعار استاندارد هست

از برای هرکه عاشق می شود در این دیار

مرتبط با ذوق او دلدار استاندارد هست

کن به موی و ریش و ابروی جوانان یک نظر

نزد این نسل جوان افکار استاندارد هست

از تلاش مردم و مسؤول این امر مهم

هرکجا را بنگری آثار استاندارد هست

کمتر اینهایی که گفتم "هست" پیدا میشود

اندر ایران بیشتر انکار استاندارد هست

سبک ادبی دکتر شریعتی(1)

 متناقض‌نمايي در آثار دکتر علی شریعتی 

«متناقض‌نمايي تصويري است که دو روي ترکيب آن به لحاظ مفهوم، يکديگر را نقض ‌مي‌کنند يعني عباراتي که به لحاظ مفهومي، مغاير و منافي هم به شمار ‌مي‌آيند اما در يکجا به هم ‌مي‌رسند. از نظر ظاهر ضديت اما در اصل وحدت دارند، وحدتي که ناشي از مباني عرفاني و بهره ور از تعابير تشبيهي و کنايي است» (فشارکي، 1379، ص94).

    زيبايي و كاركرد متناقض‌نمايي در ادبيات بدين‌گونه است كه ابتدا توجه‌ي خواننده به ‌سوي سخن متناقض‌نما جلب مي‌شود و شگفتي او را برمي‌انگيزد ولي بعد از تأمل بيشتر، معني واقعي سخن را مي‌فهمد. همين ابهام اوليه و به دنبال آن كشف معني‌، سبب ايجاد احساس لذت و زيبايي‌شناختي در خواننده مي‌شود (چناري، 1377، ص22).

 

برگرفته از:پایان نامه کارشناسی ارشد مریم حقی دانشجوی دکتری ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان   (عنوان پایان نامه:سبک نثر ادبی دکتر شریعتی)

ویتامین (ز)

شبی  بی خوابیم افتاد بر سر              برون گشتم ز حال و رفتم از در

به پاگرد خیابان چون رسیدم              صدایی  همچو اهریمن شنیدم

صدا از منزل همسایه ام بود              که دیوارش کنار خانه ام بود

صدایی همچو ضیغم داد بیداد            مثال غرش و همپای  فریاد

خدایی لرزه بر اندامم انداخت            که رخسارقشنگم رنگ خود باخت

شنیدم همسر همسایه می گفت            به شوهر، که نیارزد هیکلت مفت

در این مدت که هستم همسرت من      ندیدم خیری از تو قد ارزن

از آن وقتی که چشمم را گشودم          در این بیغوله بودم یا نبودم ؟

نه کاخی دیدم و نه بارگاهی               دریغ از یک توجه یا نگاهی 

ز بس زیور خریدی از برایم               نمی دانم کجا پنهان نمایم

از آن آغاز این وصل خیالی              شده همدم مرا این دار قالی

سحرگاهان که اینجا می نشینم            ز دنیا غیر تار و پو نبینم 

هنوز از شیر نستادم غضنفر              که می خواهی ز من مهتاب و ساغر 

مگر من کارگاه بچه هستم                 خیالت راحت این دروازه بستم

نشستی زیر گوشم  خام گشتم              مثال بره ای آرام گشتم

خلاصه با هزاران حقه بازی              نشستم در کنارت شاد و راضی

خودم کردم که لعنت برخودم باد          حلال این مهر و کن تو جانم آزاد

چه خوش بود آن زمان در نوجوانی      همه بگذشت در یک لحظه آنی

پیاده خیس گشتن زیر باران                کلاس و درس و مشق و یاد یاران        

هوس کردم که دانشجو شوم باز           دوباره پر بگیرم شوق پرواز

نمی خواهم دگر اینجا نشینم               جهان را از سر ایوان ببینم

دلم خواهد همیشه شاد باشم                 ز اندوه و زغم آزاد باشم

دگر از برکه بودن سیر گشتم              از این یکجا نشینی پیر گشتم

نی ام برکه که رودم رودی از کن             مرا دریا بود ماوا و مامن                 

نبینم اینچنین  دلبسته گشتم                 دگر از این تحجر خسته گشتم  

خلاصه هرچه در دل داشت رو کرد     زمین و آسمان را زیر و رو کرد

در آخر شوهرش را باکف دست           ز در بیرون فکند و در فروبست              

به خود گفتم چرا هر کس جلیل است       میان خانه خود زن زلیل است

میان کوچه و بازار چون شیر              میان خانه همچون موش ، تحقیر

خدایا زن زلیلی خانه سوز است            بلایی بدتر از طاعون روز است 

هزاران بار شکرت ای خدا جان            که هم مسلک نی ام با این عزیزان

آیا جوابی هست ...

شهرمان خوانسار شهری بی ریا و پاک بود         کوچه هایش مملو از گرد و غبار خاک بود

بوی سرچشمه همیشه بوی عطر یاس بود     قلب همشهری همیشه مملو از احساس بود

بر سر خوان سخاوت نان و قدری آب بود           روشنی بخش سکوت خانه ها مهتاب بود

بلبلان آزاد و مرغی غرق در پرواز بود               سینه ها بی کینه و دلها همه در راز بود

پیرمرد باغبان گرچه کمی هم خسته بود              راه بر چین و چروک روزگارش بسته بود

حرفهای عاشقان با صفا در سجده بود                 راز های عارفانه با خدا در سجده بود

رنگها  آزاده  و رنگ  تفکر شاد بود                  زنگ تفریح کلاس عشق هم آزاد بود

ذکر یا شازاده احمد ذکر اهل راز بود                 درب های رحمت جانان همیشه باز بود

در گلستانکوهمان دائم صفای لاله بود                اشک مژگان مظهر زیبایی آلاله بود

واژه غم واژه ای بی گانه با فرهنگ بود            قلبهای با صفا بی گانه با نیرنگ بود  

درد عشاق حسین بن علی  احساس بود         صحبت از نام آور کرببلا عباس بود

تکیه ها جای ریا کاران بد سیما نبود             جایگاه مردم بی گانه با آقا نبود

شهر ما در بند نا اهلان و بدکاران نبود            مرکز جولان و تکثیر ریا کاران  نبود

چشمه ها همواره جوشان و زمین بایر نبود       عیش و نوش کرکسان بی صفت دایر نبود

زن نگین خانه بود از نسل بدکاران نبود            میزبان چشم ناپاک گنهکاران نبود

ناگهان یکباره دنیا در نظر ها تار شد                  عقده های خفته در افکار بد بیدار شد

زنگ تفریح جوانان منقل و تریاک شد             آسمان شهرمان یکباره در خاشاک شد

مجلس وضع و خطابه مجلس آواز شد             یک شبه درهای عفت روی دشمن باز شد

غم ضمیر اولین شخص دیار یار شد               غصه با غم های عالم تا ابد همکار شد

قلبهای با خدا غافل ز یاد یار شد                   عرصه  جولان شیطان مرکز افکار شد

پیرمرد باغبان از زندگانی سیر شد                حرفهای با صفا همچون دم شمشیر شد

آنچه گفتم دردهای کهنه در آینده بود            حرفهای بچه های آن زمان با بنده بود

راستی آیا جوابی هست تا عنوان کنیم            روز های رفته  در آینده را جبران کنیم

قصیده سیلیه (دماوند خوانسار)

این روزها با تمام مشغله فکری نتوانستم قید سرودن این قصیده (دماوندیه خوانسار) را بزنم. به هر حال در این قحطی مطلب و کم کاری دوستان چاره ای نیست جز تحمل کردن اشعار کذایی بنده.اما توضیحاتی در مورد این شعر ضرورتی انکار ناپذیرمیباشد:۱-تشبیه کوه سیل به کتف زمین بدون هیچ علاقه و وجه شبهی بصورت ارتجالی صورت گرفته و مخاطبین عزیز در صورت یافتن وجه شبه مناسب مختارند مشبه به دلخواه خود را نیزجایگزین نمایند بنحوی که وزن شعر آسیب نبیند یعنی یک عضو سه حرفی از بدن باشد مثلا دست.از آنجا که رباعی کوهسیل بهمن در این شعر بی تاثیر نبوده شاید بتوان اقدام مشابهی در مصرع نهایی رباعی مذکور نیز بعمل آورد:"دست است آن یا کویر افراشته ای" ۲- «اند» در بیت دهم مخفف کلمه ای است که بدلیل مشابهت با نام شخصی حقیقی به اینصورت آورده شده است.لذا این فکر ناصواب که شاعر در جور کردن قافیه کم آورده را کلا از ذهن مبارک پاک نمایید.حالا این شما و این سیلیه:

ای «سیــلِ» بلنـدِ پـــای در بنــد      ای وِرژنِ دومِ دمـــــــاونــــــد
ای خـواهــر و مـــامِ ابــرهــا را       بـا قدرتِ خویــش داده پیونـد
تـا چشمِ بشـر نبـیــنـدَت قــــوز       لَـم داده کنــار جــاده دربنــد
ای قبله نمــای شهـر تـاریـــک       ای باقـــلـوایِ بــی هـمــاننــد
تـو کِتـف نحیـــفِ شهـرِ مــایی       برخــــاسته با هــزار تــرفنـــد
ای کتـفِ زمین برآسـمـان شــو       تـق تـق بـنـواز ضربتـی چنــد
تـا آبِ تـو مردمـان بنــوشــنـــد       از نیـــشــابــــور تـا نـهاونـــد
نی نی تو نـه کــتفِ روزگـاری       ای سیـل نـیَم ز گفته خرسنـد
چون کتف اگر به توپ برخورد       یا ضربه پنالتی است یـا هَنــد
این رأیِ کمیته انضبــاطی ست       در سال هزار و سیــصد و اَند
تـــو معجــزه ی هـــزار قــرنـی       بی همسر و بی بدیل و فرزند
آوازه ی هیـبـتـت رســـیـــــده        از سنگــــاپور تــا گرینلنـــد
در دامـــــن تـــو هـــزار لالــه        پوشانده ز حُجب،چهر دلبند
مأمــــور شـده هــزار مـعــذور        تا شُـل نشـود تو را کمربنــد
رو مـادر خویــش را صـدا کن       تـا دود کنـد برایت اســفنــد
هـر چنــد به رسم پاچه خـاری       بـاید به لبت نشــاند لبخنـــد
تا قنــــد شــود در دل تــو آب      تـا آب شود در دل تـو قنــد
لیــکن بنـیـــوش از ســـرِ درد      ازشاعرِ شهرِ خویش، این پند:
ای سیل ، مواظب خودت باش!     تجهیـــز کن آفنـد و پدافنــد
کوهِ اورســت از حســــادت    گفته ست چنین به نوچه ای چند
تا یـــاورِ تـو کننــــد استـــــاد       یارانـه ی تو شود هدفمنـــد
«کِی تــو» ی حسـود عهد کرده      موشک بزند تو را دو فروند
ای سیـــل پِرقچــه ای بینـــداز      بر دشمنِ بی قواره ی گَنـــد
ای ورژنِ دومِ دمـــــــاونـــــد      ای «سیــلِ» بلنـدِ پای در بند  

مرداد فانی

      

     من كيم؟ گردی ز كاهی خو گرفته  با  تباهی

                                                          بين ره های زمانه، زائر راه سياهی     

     من كيم؟ موری ، پشيزی، ريز ريز ريز ريزی

قاتل يك صبح روشن ، در جدل با شامگاهی     

     من كيم؟ آشفته مويی ،مست بی جام سبويی

در گذار از شهر كوران بی امانی،بی پناهی     

     آسمانم،كن نظاره، خالی استم از ستاره

   روی برگردان عشقم، زجرهجری، سوز آهی     

     مصدر فعل جنونم ، خوب بنگر عيد خونم

سفره ای بي سبزه دارم، تنگكی خالی ز ماهی     

     من كيم؟ مرداد فانی، در خم و پيچ جوانی

                                                   دلخوشم بر اين ظواهر،زير باران با كلاهی     

     از كران تا بيكرانه، نيستم جز يك نشانه

                                                         مطمئنم اين مهم را، خلقتم بود اشتباهی

 

فن ماده تاریخ سازی و زیبایی های آن:

فن ماده تاریخ سازی و زیبایی های آن:                        نویسنده : بهمن بنی هاشمی

شاید شما تا به حال (عبارت ماده ) تاریخ را شنیده و یا با آن آشنایی کامل داشته باشید امّا اگر این لغت را در لغتنامۀ دهخدا جست وجو  کنیم به این توضیحات برمیخوریم که : " ماده تاریخ آنستکه مجموع حروف بیت یا مصراع یا عبارتی به حساب ابجد با تاریخ واقعه ای تطبیق کند "

واما ماده تاریخ...

هشتم مهر

هشتم مهر ماه‌

روز بزرگداشت مولانا گرامی باد

بار دیگر شهری که دوست می داشتم

هرگز بعد از آن شب مهلتی برای گفتن آنچه بر من گذشت به دست نیامد. واژه ها در من ماندند و در من مذاب شدند و در آن سرمای زندگی سوز، واژه ها در وجود من بستند.
من یازده سال تشنگی گفتن را به این شهر آورده ام. رهگذران ! به سخنان من گوش بدهید! من پیش از این بارها گفته ام که التماس ، شکوه زندگی را فرو می ریزد.تمنا بودن را بی رنگ می کند و آنچه از هر استغاثه بر جای می ماند ندامت است.

هلیا! تو نباید بگذاری که آنها باغچه ی ما را خراب کنند. تو نباید بگذاری! اما اگر یک روز باغبان واقعا بخواهد این گل ها را از بین ببرد ما باید آنها را برداریم و از اینجا برویم . همه جای زمین برای گل های ما خاک هست و مهر در خاک، روییدنی است چون گیاه، و خشم ، گیاهی رستنی است.

در آن طلا که محک طلب کند شک  است. شک چیزی به جای نمی گذارد. مهر آن متاعی نیست که بشود آزمود و پس از آن ، ضربه ی یک آزمایش به حقارت آلوده اش نسازد. عشق جمع اعداد و ارقام نیست تا بتوان آن را به آزمایش گذاشت، باز آن ها را زیر هم نوشت و باز آن ها را جمع کرد.

اینک انتظار فرسایش زندگی است. باران فرو خواهد ریخت و تو هرگز به انتظارت کلامی نخواهی داشت که بگویی. زمین ها گل خواهند شد و تو در قلب یک انتظار خواهی پوسید.
 
هر آشنایی تازه ، اندوهی تازه است... مگذارید که نام شما را بدانند و به نام بخوانندتان. هر سلام سر آغاز دردناک یک خداحافظی است.

یک مرد ، عشق را پاس می دارد. یک مرد، هرچه را که می تواند به قربانگاه عشق می آورد.آنچه فداکردنی است فدا می کند ، آنچه شکستنی است می شکند و آنچه را که تحمل سوز است ، تحمل میکند. اما هرگز به منزل گاه دوست داشتن به گدایی نمی رود.

شهر آواز نیست که رهگذری به یاد بیاورد،بخواند، و بعد فراموش کند. هیچ کس شهری را بی دلیل نفرین نخواهد کرد. هیچکس را نخواهی یافت که راست بگوید که شهرم را نمی شناسم. انسان خاک را تقدیس می کند. انسان در خاک می روید چون گیاه، و در خاک می میرد.

بار دیگر شهری که دوست می داشتم

نادر ابراهیمی

 

رباعیات بهمن بنی هاشمی و شرکا

در پاسخ به دعوت آقای حقی چند رباعی بی نمک گفتم که تشنه تون نشه برای رفع تشنگی هم به اندازۀ کافی آبکی هستند

دوبیتی به گویش خوانساری:

شِی و رو بَخچِه اُو تُومون بِخُورتِی      نَه یَگ کوفتی  و نَه اُومون بِخُورتِی

شِیَه کِه اُو گِلَه بومَه بَمونوات            کِه کِی اُومونِگا گُومون بِخُورتِی

لولۀ ما:

همسایۀ ما به بار ومحمولۀ ما     سوگند که پر کنید دوگولۀ ما

دیروز که شیر آب را کردم باز      جز باد برون نیامد از لولۀ ما

کوهسیل:

 ای خاک بگو کاز تَرَک انباشته ای  ای ابر بکن گریه که گل کاشته ای

"سیلِ" تو دگر آب ندارد خوانسار    کوهست آن یا کویر افراشته ای ؟

 رباعیات بهمن بنی هاشمی و شرکا:

 با همکاری خیام1:

آمد سحری نگار کوتولۀ ما        کای رند خراباتی گاگولۀ ما

برخیز که پر کنیم دوگوله ز آب       زآن پیش که خالی بشود لولۀ ما

                                                 (زآن پیش که پر کنند دوگولۀ ما)

 با همکاری سعدی :

هر چند ز خوانسار به قم آب برند       با کاسه و با دبه و با مشک و سرند

خوانسار ز تشنگی بخشکید و بگفت :     "آنان که غنی ترند محتاج ترند"

 با هم کاری ابو سعید ابوالخیردر طلب آب :

ای آب تو را قسم به هستی بازآ      سوگند به هر چه می پرستی بازآ

هرچند پراز گلی و مملو ز باد       "بازآ بازآ هر آنچه هستی بازآ"

 با همکاری مولانا2 از زبان مسئولین:

ای کاش که آب بود بفروختنی        یا اینکه چو بنزین بودی سوختنی

سودی که نداشت طرح جیره بندی        آب آمدنی بود نه اندوختنی

 توضیحات:

1خیام : آمد سحری ندا زمیخانۀ ما       کای رند خراباتی دیوانۀ ما

برخیز که پر کنیم پیمانه ز می        زان پیش که پر کنند پیمانۀ ما

۲مولانا: عشق آمدنی بود نه آموختنی

                                        سه پست قبلی رانیز ببینید

 

رباعی آبکی

 در پاسخ به دعوت آقای حقی (خسرو دهاقین)

چندی است که در به در تو را می جوییم
با یاد تو پا و دست و سر می شوییم
ای آب زبس به ذهنمان جوشیدی
زین روست که شعر آبکی می گوییم
×××

5 تا رباعی دیگه

خوبی رباعی اینه که اگه کسی دعوت به شعر رو اجابت نکنه خود پیشنهاد دهنده میتونه روزی چهل پنجاه تا بگه!
وصیت:
زنهار در این دیــار منزل نکننــد       با خواب ،وضوی خویش باطل نکنند
از مردم زاگرس به مردان کویـــر      سـهــراب بگو که آب را گِـل نکنند!
هویت:
هر چند که نفت ،خونِ خوزستان است       جنگل همـه ی هویّــتِ گیـلان است
دلگـرمیِ خوانسـار  و دل انگیــزی آن       آب است ولی حواله بر کاشان است!
حذف:
خوانسار،چو نامت از زبانها حذف است     دردی که شکست پشت ما را «حذف» است
از ذهن کلاس  اوّلی هـــــایـت  هـــم      گفتنــد که درسِ  «آب،بابا»  ، حذف است!
جیره بندی:
گفتــــد پرنـده آب دیگــر نخــورَد       کودک بخورد شیر،ز مادر نخورد
ما جیره ی شعرِ خویش را می دانیم        آقــــا  به  مدیـــریّـتـتــان برنخورد!
توفیق اجباری:
وقتی رمضان در دلمان جاری شد     لب تشنـــه شدن  معنی دینــداری شد
از خشــکی شیرِ آبــمان دانستــم      توفیـــق ، در این دیــار اجباری شد!
    

رباعیهای آبکی برای خوانسار!

     چند تا رباعی (طنز و جدی) در مورد مشکل قطع آب آشامیدنی خوانسار نوشته ام که مایلم نظر خوانندگان عزیز رو بدونم. از عزیزانی که دستی در کار شعر دارند صمیمانه استقبال میکنم که اشعارشون رو با محوریت  مسائل و مشکلات شهر از قبیل همین بحث آب (با رعایت خط قرمزهای موجود) و ترجیحا در قالب و وزن رباعی به این وبلاگ هدیه کنند.می تونید اسمشو بذارید مسابقه اما از این گروه که بی هیچ ادعایی خودش رو پرخچه ای بیش نمیدونه انتظار جایزه نداشته باشید ! محمد علی حقی (پرخچه ای از پرخچه!) 
1-طنز (به گویش بیدهندی)
دیــــروز  خُــو اُو نبیــد هِـــــفطــــار کنـــم
دوگــــولَــــه نـداشـتـم که اُنبـــــــار کنـــم
اُو خوردنَــــه رُو میـشَــه سَـحَـر وَخسَـم زید
امّــا چِـجوری  جِـلِــــی جِـــلِـــی کارکنم؟
2-طنز
گفتم که برای  معضـــلِ آبِ طهـــور
فکری بکنید،گفت او: خُـب، منظور؟
هر چند که چشمه سار یعنی خوانسار
«بر عکس نهنـــد نام زنگی کـافـــور»
3-طنز
خوانســـار اگر چه شهرِ بی باران نیست
افســوس کسی به فکر تابستـــان نیست
دوشیـــزه کوزِت آب بیاور، بشتــــاب
این قسمتِ داستان که ژان والژان نیست
4-طنز
گـر وِر زدنی نــا متعــارَف کردیــم
کَــفگیر  بیا  بگیــرمـان کف کردیم
گر قافیه هایمان همه زرد شده است
شرمنده، زیاد آب مصرف کردیم!
5-برای خوانسار
ما قدر گذشته ی تو را گــم کردیم
گفتنــد و شنیــدیم و تبسّــم کردیـم
معنـــای تو  آب  را تداعــی  میکرد
خوانسار ، ببخش اگر تیمّــم کردیم! 

 

مسخ

او  بــود  و خــاطرات پريــــشاني از درخـــت
هجران و بي وفــايي و حرمـــاني از درخت
شاعر به رغم خستگي اش طفل مانده بود
مـي رفــــت تــا بيـــابد انســاني از درخت
او  کوچه هـاي مبهم خوانســـار  را کشــاند
با ردّ پـــاي خســتـه بـه دالانــي از درخت
وقتي غرور  سـادگــي اش را حــراج  کــــرد
افتـــــاد  در حقـــارت زنــدانـــــي از درخت
مي شد تمـــام هستي او  را خلاصــه کـرد
در : آرزوي بـــوسـه ي پنـهـــاني از درخت
يک بــرگ، ليــک قسمت تنهايي اش نشــد
در بــــرگ ريز  شـوم  فراخوانــي از درخت
ـــ در برگــ فرش هرزگي اش غلت خورده بود
با هر چه نا درخـت، زمستاني از درخت ـــ
شاعر که خيـره مــانـد به عريــان فصـل هــا
تسليــم شد به هيـأت شيطـاني از درخت
مثل رديـف هـاي غزل «قلــب» شد شکسـت
او مانـــد و خـاطـرات پريشــانـي از درخت

زمستان ۸۷ـخوانسار

ساقي نامه

عهد کردم حرمت میخانه ات را بشکنم

گشته پیمان با دلم پیمانه ات را بشکنم

آن قدح و آن کاسه های دل ربای پر ز خون

وز بن و ریشه در میخانه ات را بشکنم

-در ازای سوزش و بی تابی بعد از شراب

شیشه ی کم مایه ی رو مایه ات را بشکنم-

رسم عاشق ها عوض گردانم و مستی کنم

تیر سویت افکنم دردانه ات را بشکنم

مرغک آزاده ی دیده پرانی را کُشم

با درفش کاویان افسانه ات را بشکنم

-سینه ی خود را ز هر آیینه ای کز روی توست

پاک سازم خیره سر آیینه ات را بشکنم-

گر چه در «تنها»یی ام گفتم خرابت می کنم

لیک آ ! تا كه ز اشکم شانه ات را بشکنم

====

پا نوشت : من قبلا تخلصم «تنها» بود اما بعدها به «خوش دل» تغييرش دادم.ضمنا بيت هايي كه بين خط تيره قرار دارند داراي نقص عروضي و قافيه اي هستند كه يا به بزرگيتان مي بخشيد يا كه راجبشون اظهار نظر براي اصلاح ميكنيد يا لطف ميكنيد و از روشون رد ميشين!

سپاسگزارم

شاد زي

شکوه و بند پ

 شکوه

 بلبل ز گلستان و چمن  فاصله  دارد

از جمع  هزاران  طریقت  گله  دارد

گر ولوله بر پا شده در فصل بهاران

او شکوه ازاین شورو از این ولوله دارد

 

بند پ

اگر خواهی شهان را بنده سازی

جهان از حسن خود زيبنده سازی

همه گيتی به تو يار و مدد كار

برای دشمنت پرونده سازی

وگر مشكل برايت پيش آيد

همه ياور تو را از جمله قاضی

درون مجلسی گر حاضر استی

همه از بودنت خوشحال و راضی

و مركب باشدت يك مركب خوب

از آن "بی ام و"های پوست پیازی

وچند سال دگر بهر عروسی

تو را همسر شود بانوی نازی

برای دخترت در سال ها بعد

خريداری  نمايی تك جهازی

دو "پ" باشد كليد اين معما

يكی پول است و ديگر پارتی بازی

   

طلوع کن

طلوع کن ای آفتاب مهربان من

شب در پیاله ی آسمان نشسته همچو قیر ُ  آفتاب در غرب ناپدید است همچو کوچ

مهر پژمرده است ای  سوشیانت شب های من!

چگونه بر آستان سر نهاده ای و می گریی؟

چه سان رنج خویشتن را نهان می داری؟

نمی دانی ؟ نمی دانی که من اینجا افیونی به ریاکاری شیشه یافته ام و پرده ای متصل به باد؟

نمی دانی؟ پنجره ای به رنگ هیچ حتی نیست که بر دیوارم وصله کنم و چراغی که بر سقف پوچم بیاویزم.

نمی دانی اینجا جز هیچی بزرگ هیچ نیست؟

ای مهربان من ! روزگاران در گذرند. شب ها می آیند و با صبح محشور می شوند. روز ها آبستن شب می گردند. کام ها رنج می گردد و رنج ها مرارت. اما در انتظار تو نشستن چیز دیگری است.

بی تو آیا امیدی هست؟ پالایشی همچون گذر باران از برگ چرک آلوده درختی ُ دستان پر فتوتی که برایمان هوم مقدس به ارمغان آورد؟

بگذار تا بپرسم شراب ارغوان تو کی در پیچک جان خواهد شکفت.

بگذار تا بگویم وقتی که باز آیی آغازی نخواهی بود برای پایانی بلکه طلیعه ای خواهی بود برای ابدیت.

اما افسوس!!! آسوده بخواب که شهر را سیل برده است. مهرابه ی مهر مدفون گشته است.

آسوده بخواب در پشت نقابی تصنعی که فردا نگویند خفتی و چهره نگشودی.

همانا دریغ آیدت بیداری و نگریستن و گریستن.

بهشت زمین "خوانسار"

 

بوی جوی و چشمه سار اید همی             از کران خوانسار آید همی

 

باب لطفش جنتی روی زمین                    یاد نقش کردگار آید همی

 

آخر خط و زمین روز دگر                       وان سر خط روز کار آید همی

 

غرش و فریاد ابر آسمان                        از یمین و از یسار آید همی

 

قاصد کهای سبک بال و خموش                 مژده فصل بهار آید همی

 

چرخ زنان گل پیچکان دور نهال                 از دمن صوت هَزار آید همی

 

از درخت لبخند هر اشکوفه ای                  صوت سار از شاخسار آید همی

 

نغمه ی چک و چک شبنم ز گل                  شرشری از  کوهسار آید همی

 

جای جایش میجهد آبی چو اشک                 چون ندای زار و زار آید همی

 

قمریان با چَه چَه و اهنگ خوش                 با نوای چنگ و تار آید همی

 

دشتی از صدها پرستوی قریب                    چون مسافر خسته زار آید همی

 

روی هر شیپورکی پروانه ای                     بهر رقصش بی قرار آید همی

 

لاله های سرنگون خوش ادب                    رنگ خساری چو نار آید همی

 

رعیتان با کوله باری رهسپار                     او به طرف جویبار آید همی

 

از درون خاک پر فیضش چنان                    بهره های بی شمار آید همی

 

مرده آید زنده گردد بی درنگ                      گر که یک دم این دیار آید همی

 

هر که خواهد زنده ماند همچو خضر             شرط ثبتش خوانسار آید همی

 

مرتضی را قطره ای وصفش سرود               تا بماند یادگار شاید همی